Kriebels

Posted on | April 30, 2012 | 1 Comment

Heerlijk dat het weer een paar dagen warm en droog is! Dan kan ik namelijk de was weer buiten te drogen hangen. Binnen op het rekje aan de deur past nou eenmaal niet zoveel tegelijk, bovendien duurt het dagen voordat een spijkerbroek droog is en dan heeft de kat ook nog het huidige rekje gesloopt omdat ze ontdekt heeft dat ze erop kan springen en ze daar eigenlijk toch echt iets te groot en zwaar voor is.

Zo kwam het dus dat ik toch tamelijk blij dat was stond op te hangen, toch niet echt een van m’n lievelingsklusjes, toen ik opeens een mannenboxershort in m’n handen had… Een heuse mannenonderbroek tussen mijn schone was. Een natte boxershort. Ik begreep er niets van. Ik probeerde nog aan de pijpjes te trekken om te kijken of het echt niet m’n joggingbroek was ofzo. M’n hersenen konden het niet helemaal bevatten. Hoe komt een mannenboxer nu in mijn was terecht?

Hij is te klein en te hip voor m’n huisbaas en te schoon en nieuw om van m’n ex te zijn. Ik ben flabbergasted en sta nog steeds met de natte boxer in m’n handen. Ik besluit om hem maar aan de lijn te hangen.

Nog steeds perplext maak ik melding van de bizarre vondst op Twitter. “Moet je ons misschien iets vertellen?”, en “Ben je onlangs misschien heel erg dronken geweest?” zijn de reacties. Ook al weet ik wel beter, ik moet er toch even over nadenken… Nee… toch? Wel ironisch aangezien ik net die ochtend had bedacht dat ik misschien wel weer eens toe ben aan een date.

Terwijl ik zo sta te peinzen, zie ik vanuit m’n ooghoeken opeens iets oranjes de tuin in dwarrelen. Een nat, oranje bikinibovenstukje. Ik pak het kledingstuk op en kijk verdwaasd naar boven. Schijnbaar zijn het de bovenburen die nogal erg veel lol hebben in hun opblaasbare zwembadje.

Toch jammer.

De kat die niet op de foto wil

Posted on | April 29, 2012 | No Comments

Ouderwets gezellig

Posted on | April 25, 2012 | 4 Comments

De meeste mensen zit alleen nog maar naar hun mobieltje te staren in de trein. Sowieso is iedereen tegenwoordig geobsedeerd met internet. De godganse dag moet facebook gecontroleerd worden op likes en reacties. Twitter kun je ook geen moment uit het oog verliezen want wie weet zegt er net iemand iets leuks, grappigs of Ontzettend Belangrijks. Blijf vooral ook constant het nieuws checken, want wie weet is de wereld al vergaan.

De technologie maakt dat mogelijk. Waar je vroeger je computer eerst een half uur moest laten ratelen om hem op te starten en vervolgens nog een half uur lang naar piepjes en kraakjes moest luisteren voordat je ingebeld was op internet, heb je tegenwoordig de hele wereld in je zak met je smartphone. Of op de armleuning van de bank liggen met je iPad natuurlijk.

Dat maakt het leven wel een beetje onrustig, constant zo’n knipperend lampje op je telefoon die je erop attendeert dat je weer een reactie hebt op een foto, een nieuwe sloot aan twitterberrichten dat gelezen moet worden of dat je weer met een briljante zet moet doen bij een of ander spelletje. Maar het maakt het leven ook heel leuk, met alle spelletjes, geinige filmpjes en verhalen. Ik geloof ook niet dat het het leven minder sociaal maakt. Afspraken zijn veel sneller gemaakt, oude vrienden makkelijker teruggevonden en zelfs nieuwe vrienden worden zo gemaakt.

Toch is het af en toe wel heerlijk om dat internet links te laten liggen en in een hoekje te kruipen met een boek. Een beetje old school, maar het heeft zo z’n voordelen. Net als Rummikub of Scrabble in het echt. Ik mis het ruzieën over of iets nou echt een woord was en het rammelen met de steentjes. Al speel ik tegenwoordig wel véél meer spelletjes dan vroeger, dus dat is absoluut een voordeel. En als een collega dan ook nog eens naast je bureau komt staan in een overwinnaarspose als hij een potje Wordfeud van je heeft weten te winnen, is het gewoon ronduit ouderwets gezellig.

Hoe dat eruit ziet? Nou zo (de pose dan tenminste):

Best leuk!

Posted on | April 15, 2012 | 3 Comments

Van een vriendin heb ik geleerd hoe je heel makkelijk je haar in een jaren ’20 krul kunt zetten. Zonder hete krulspelden of enge krultangen. Het enige dat je nodig hebt is een goedkoop haarbandje, lenige vingers en een nachtje geduld. Kijk maar: 

Mazzel

Posted on | April 2, 2012 | 4 Comments

“Ik zou het heel leuk voor je vinden, maar ik denk het niet”, zei collega S. in de trein naar huis toen ik opperde dat er vast wel een knappe man me te hulp zou schieten. Het achterwiel van m’n fiets was namelijk afgelopen weekend kapot gegaan en de fiets stond nog te wachten in de fietsrekken bij Utrecht Centraal. Ik moest hem vanavond naar de fietsenmaker brengen, en aangezien het achterwiel het niet meer deed, zou ik hem het hele stuk op moeten tillen.

Een koene, galante ridder was inderdaad nergens te bekennen helaas toen ik met die fiets aan het sjouwen was, waarbij m’n schoudertas ook nog een steeds van m’n schouder gleed. Die kon ik niet onder m’n snelbinders doen, want daar zat een hele mooie grote paashaas in. Cadeautje van m’n werkgever.

Ik besloot m’n tas aan het stuur te hangen en even uit te puffen. Maar het paadje voor voetgangers is door werkzaamheden aan de Catharijnesingel op het moment maar krap, en ik stond duidelijk in de weg. Snel vervolgde ik m’n weg, voorbijgesneld door geërgerde zakenmannen, vrouwen met volle boodschappentassen en met twee Marokkaanse jongentjes op m’n hielen.

Ze liepen achter me te giebelen en ik voelde me helemaal niet op m’n gemak. Ik probeerde sneller te lopen, maar liet daardoor de fiets juist uit m’n handen vallen. Met moeite weet ik hem nog tegen te houden en te voorkomen dat de fiets met paashaas en al tegen de grond klettert.

Terwijl ik zo sta te balanceren met m’n fiets, halen de jongens me in. De ene geeft me een vette knipoog, de andere tilt met grote zwaai mijn fiets op z’n schouder. Ik ben verbijsterd. M’n tas met m’n portemonnee en paspoort hangt nog aan het stuur! De jongens gaan er echter helemaal niet in een snel tempo vandoor, maar sjokken rustig voort met m’n fiets. Ik kijk om me heen of ik iemand zie die me kan helpen. Nog steeds geen koene ridder in zicht…

Tot mijn grote verbazing zet de jongen m’n fiets met evenveel gemak als hij hem optilde weer op de grond. Voor de deur van de fietsenmaker. Hij geeft nog een klopje op het zadel, als ware het een paar vrouwenbillen en zwaait nog even naar de fietsenmaker die naar buiten loopt en mijn fiets naar binnen tilt.

Bedremmeld loop ik m’n fiets achterna die binnen inmiddels al aan de fietsbrug hangt, m’n tas nog bungelend aan het stuur. “Je achterwiel zit helemaal scheef’, zegt de fietsenmaker, een slungelige man met halflang haar dat voor z’n ogen hangt. Dat had ik zelf ook al gezien. “Ja, uh, hoe kan dat?” vraag ik nogal schaapachtig. “Als je mazzel hebt is je mompeldemompel kapot, als je pech hebt is je as gebroken”.

Ik kijk hem geschrokken aan, waarvan de brave borst op zijn beurt weer enorm lijkt te schrikken. Naar de grond kijkend mummelt hij: “Volgens mij heb je mazzel…” Na tien minuten prutsen waarbij hij me af en toe een verlegen glimlachje toewerpt, staat m’n fiets weer op de grond.

“Wat krijg je van me?”, vraag ik. De man kijkt nog steeds naar de grond. “Ach, echt veel kan ik hier niet voor vragen”, zegt hij, en kijkt met een vragende blik naar een collega. Die maakt een wegwerpgebaar met z’n hand. Ik ben echter zo blij als een kind. In een opwelling trek ik de, wonder boven wonder nog ongeschoden, paashaas uit m’n tas. De fietsenmaker neemt hem in ontvangst met een grote grijns.

Wel jammer van die mooie paashaas. Maar ik had me toch voorgenomen om wat minder te snoepen en misschien een kledingmaatje af te vallen. Daar schijnen koene ridders van te houden. Al heb ik die koene ridders helemaal nergens voor nodig! Fluitend fiets ik naar huis, een paashaas armer.

Wat heb ik toch een mazzel.